Daar zijn we weer 

Inderdaad. Beland in het vrijwilligerswerkproject. Tja, waar zullen we beginnen... Tien dagen pas hier in de jungle en het voelt alsof er een half leven is voorbijgegleden. Een overvloed aan nieuwe mensen, nieuwe omgevingsprikkels en nieuwe dingen te doen. Daarbovenop zijn we voor ons gevoel beland in een regelrechte soap met een licht dramatische verhaallijn. Wel met licht aan het eind van de tunnel, denken we. Nou, laten we verder geen tekst verknoeien: hier komt het verhaal van het vrijwilligerwerkproject Angels of Hope (take 1) in Villa Tunari...

Wat feitjes

Op 3 km vanaf Villa Tunari 700m vanaf de doorgaande weg aan een afslag staat een gebouwencomplex met klaslokalen, een keuken, een eetzaal en ruimte voor een dokter en een tandarts om te praktijken. Hier gaan dagelijks 140 kinderen van 2 tot 6 jaar naar pré-school, daarnaast krijgen ze 3 voedzame maaltijden per dag. De ouders en de kinderen krijgen gratis medische en tandheelkundige hulp. Hier profiteren 12 kleine gemeenschappen van, die verderop in de jungle leven. De stichting wordt gefinancieerd door zo´n 300 ¨padrinos¨ in Amerika die door middel van een maandelijkse storting a la Fosterparents een kind sponseren. Met het geld worden de lokale medewerkers betaald (dokter, leraren, koks, etc) en eten, medicijnen en schoolspullen gekocht.

Het vrijwillgerswerkproject waar wij aan werken is gelieerd. Met het geld dat de vrijwilligers inleggen betalen ze voor eigen onderdak en eten en de rest wordt gebruikt om in overleg met de stichting allerlei onderhoudsspullen te kopen waarmee de panden en inventaris worden onderhouden en andere projecten worden uitgevoerd. Zo is de stichting niet afhankelijk van de vrijwilligers en kunnen veel extra dingen gedaan worden.  

Wat er aan voorafging

Dit hebben we van horen zeggen. De Amerikaanse oprichter van de stichting, laten we hem "Gringo" noemen is halverwege vorig jaar van ontucht beschuldigd met minderjarige meisjes. ´s Ochtends vroeg bij verrassing uit zijn bed getilt, de meisjes en allerlei seksartikelen liggen naast hem. Daarna is een soort koude oorlog begonnen. Zijn gevangenschap in de cel in Cochabamba wordt al snel in "huisarrest" omgezet in afwachting van verdere justitie. Gringo claimt onschuld en verspreidt dikke pakken papieren waarmee hij mensen om zich heen opjut tegen de medewerkers van "zijn" stichting. De medewerkers stelen volgens hem "zijn" geld en dat van de gemeenschap. Het huisarrest is mild en met de dollars in zijn zak kan hij vrijwel overal gaan en staan waar hij wil. Regelmatig is hij in het dorp te zien en rijdt hij voorbij in zijn jeep, de vrolijk lachende agenten als chauffeurs gebruikend. Ondertussen besluit het Amerikaanse stichtingsbestuur hem buiten spel te zetten, waarmee zijn rol officieel is uitgespeeld. Dat nieuws dringt hier niet door. De financien van de stichting worden helaas ook bevroren en er lopen veel padrino´s weg. Gringo blijft vingerwijzen en twee van de 12 gemeenschappen steunen hem. Hieronder ook enkele moeders van de misbruikte kinderen. Hij roept dat de stichting zonder hem zal sluiten. 

De vergadering

Afgelopen donderdag komt alles bij elkaar. Letterlijk en figuurlijk. De twaalf syndicaten worden opgeroepen voor een informatiebijeenkomst. Gringo heeft voor zichzelf bij de rechter 4 uur vrijheid gekocht om er bij te kunnen zijn. Daarnaast draait het kopieerapparaat bij de plaatselijke kopieshop overuren om de propagandamachine van Gringo te ondersteunen. Ook heeft hij een bus ingehuurd om de mensen van de syndicaten uit hun dorpjes op te halen, aan boord worden fris en broodjes uitgedeeld... Een paar honderd mensen waaronder vaders, moeders, syndicaathoofden en de medewerkers van de stichting verzamelen zich onder een golfplaten dak naast de stichting. Bij de start van de vergadering komt Gringo in een jeep met politiemensen aanrijden. De aanwezigen draaien collectief hun hoofden om en geroezemoes start. Hoe onbevooroordeeld we ook proberen te zijn, de man brengt onmiddellijk walging in ons naar boven. Ook wij zijn blijkbaar eenzijdig door de stichtingmedewerkers ingelicht. Vol vertrouwen stapt hij uit, begroet wat mensen en loopt lachend naar het podium toe. Een man grijpt de microfoon en roept de mensen op hun anti-spandoeken te laten zien. Daarna roept hij vurig op tot verwijdering van Gringo (fuera! fuera!), even later wordt dit "dood de gringo!" De tot dan toe rustig morrende massa barst los in geschreeuw en gefluit. Hij wordt aangevallen, er wordt aan hem getrokken. "Zijn" politiemensen trekken hem met moeite weg na een paar klappen. Ze springen in de jeep en scheuren weg. Eén agent is te laat met instappen en rent achter de auto aan, bukkend voor de nagegooide stenen. Net op tijd voor de Gringo?  

In de bijeenkomst doen alle syndicaathoofden, justitie en de kinderbescherming hun woordje. We horen het wantrouwen van de twee syndicaten die Gringo steunen (hun mensen staan apart en stilletjes achteraan in de groep, zou de boodschap overkomen?) richting het financieel beleid van de stichting. De dokter zou hun geld stelen. We horen informatie over het proces tegen de Gringo (in volle gang) van de kinderbescherming.

De meerderheid is nu goed geinformeerd en sluiting van de stichting lijkt van de baan. Daarnaast is Gringo buitengesloten, hoewel het afwachten blijft wat de invloed van zijn verblijf onder mensen de komende tijd zal hebben. Maandag 11 februari starten de activiteiten en gaan de kinderen weer naar school.

De kracht van geld in armoede

Het is verschrikkelijk triest om te zien wat geld hier doet. Een goed salaris is hier 100 euro per maand, de junglebewoners verdienen veel minder, het is geen match tegen het geweld dat de Gringo in zijn portemonnee heeft. Geld betekent voor hun onderdak en eten. Hij gebruikt zijn geld, misinformatie en zijn status als wapen. Het wordt (bijna) begrijpelijk dat voor mensen die dagelijks voor hun brood werken een morele keuze een luxepositie is. Die ze zich niet kunnen veroorloven.

Onze leefomstandigheden

We wonen in ´Castillo´, een oud hotel aan de wegafslag vlakbij de stichting. We hebben een eigen kamer met twee bedden en alle belangrijke ruimten zijn met muskietennetten afgezet. In het hele pand is geen glazen raam te bekennen, allemaal open gaten. Geen wonder, de temperatuur komt hier nooit onder de niet-meer-prettig-grens. Boven onze bedden hangen muskietennetten, de kamer is klam en vochtig. Zo erg dat onze rugzakken gaan schimmelen (we hadden ze bij aankomst nat weggezet...). Was droogt hier in een dag of drie a vier en helemaal fris wordt het niet.

In Castillo wonen naast de vrijwilligers, Mario, Severina en hun twee dochters Maida en Iraida. Mario is manus van alles en stuurt de vrijwilligers aan, Severina kookt en maakt schoon. De twee dochters van 6 en 4 leuken de boel op met hun drukke geklets en vragen om aandacht. We werken halve dagen (is even wennen voor André na 5 jaar accountancy zo in het voorjaar...) en krijgen anderhalf uur Spaanse les. ´s Avonds en ´s weekends vermaken we ons in het kleine dorp in de plaatselijke discotheek en met eindeloze spelletjes poolbiljart (Mario´s hobby). De zweedse Ylva heeft een week hier gevrijwilligd en is weer weg. De israelische Yonathan is nu de enige andere vrijwilliger, de ierse Jenny vervult de taak van Directeur Vrijwilligers en regelt alles om ons heen. Als zij deze week vertrekt nemen we haar taak twee weken over tot de vervanging komt. 

Ons werk heeft tot nu toe bestaan uit schoonmaken van de klassen, brood bakken en verkopen om de stichting wat geld te leveren en het repareren van muskietennetten. Hopelijk gaan de kinderen 11 feb weer naar school en kan er echt gewerkt worden. Daarnaast hopen we ook dat we nog versterking van andere vrijwilligers krijgen. Als jullie nog mensen weten!!! Zie http://www.freewebs.com/creciendo-juntos om ze over te halen. 

Jungle

Wat is nou eigenlijk jungle? Villa Tunari waar we ons bevinden ligt aan de rand van de jungle. Het pand Castillo ligt bij een wegafslag en twee meter achter het pand begint een dik ondroordringbaar groene wirwar van bomen, struiken, gras, bloemen alles. Het is hier nu regenseizoen in de Boliviaanse zomer en dat betekent een luchtvochtigheid van vrijwel 100% en heel veel felle regenbuien en onweer. De hoeveelheid water kunnen we precies volgen door de stand van de bruinkolkende rivier te volgen. Gelukkig wel tussen de 25 tot 30 graden, waarmee de regen soms als een lekker lauw douchje aanvoelt.  

Met al die warmte en vochtigheid kan niet alleen alle flora goed leven. Ook fauna voelt er zich prettig bij. In 10 dagen hebben we al heel wat beestjes langs zien komen. Een anekdotische opsomming: de werkelijk duizenden prikbeestjes die overal buiten en binnen rondzwerven. André kan zich niet inhouden met krabben en heeft een paar flinke plekken op de benen. Een zalfje tegen de jeuk is inmiddels aan het helpen... Het aapje dat is ontsnapt uit het naastgelegen dieropvangpark dat af en toe bij ons in Castillo de prullenbak leeggraait of tegen het plafond bungelend om banaantjes bedelt. De vlinders zo groot als vogels met prachtige kleuren, de papegaaien en vleermuizen die hier rondvliegen. De spin die Mariska uit de douche jaagt (geen kleintje...). De grote zwarte slang die Mariska bij de trapopgang achter Castillo ziet glijden, gelukkig interpreteert dit beestje Mariska´s luide gil niet als uitnodiging. Brrrr...

Tot slot en belangrijk!

We voelden ons overdonderd door de situatie, hebben op het punt gestaan te vertrekken en elders wat te zoeken en zijn nu zover dat we de komende tijd hier willen helpen het jaar op te starten en de nieuwe weg vorm te geven. Genoeg te doen!

Een ieder die het leuk vindt om een steentje bij te dragen aan het steentje dat wij bijdragen kan een donatie doen. Stuur één van ons een mailtje dan geven we jullie één van onze bankgegevens om wat te storten. Van slechts een paar euro kan hier al zoveel gedaan worden! We zullen de bijdragen volgen en de komende tijd vertellen en fotograferen wat er mee gerealiseerd wordt!!!

andre_miedema@hotmail.com

mariskavancuijk@planet.nl

Groetjes André en Mariska, foto´s volgen zsm!