... en toen steeg de spanning. In het vliegtuig vanaf Washington DC lukte het al niet in slaap te vallen. Enerzijds doordat we om 6 uur 's avonds aan de warme hap zaten en om 8 uur dus eigenlijk in slaap moesten vallen om "uitgerust" 1 uur 's nachts (in Nederland dan al 7 uur 's ochtends...) aan te komen. Anderzijds het rare gevoel. Het is voorbij, hier eindigt het, het laatste reisje in deze grote reis. Regelmatig kijken we elkaar betekenisvol en vol spanning aan.

Aankomst op de luchthaven is een langzame film. De zon komt op en onze lijven willen en moeten naar bed. Om ons heen alleen het Nederlandse taaltje, veel gezinnen komen blijkbaar terug van een vakantie in de States. Dat wij ons anders voelen, kun je aan de buitenkant niet zien. Het voelt even als een vreemde wereld. Na veel tijd bij de paspoortcontrole (winnaar in de categorie "langste rij dit jaar", waarbij we van te voren toch echt hadden gewed op een Zuid-Amerikaanse winnaar...) en lang wachten bij de bagageband op de tassen volgen dan toch echt de laatste reismomenten. We vluchten nog even de wc in om op te frissen en ons schone Ich bin ein Groninger t-shirt aan te trekken, alsof we nog geen afscheid willen nemen van de reis, nog even willen vasthouden aan wat niet terugkomt.

Dan gebeurt het. We lopen langs de douane de laatste schuifdeur door en voordat onze ogen de menigte hebben doorzocht klinkt er links in de hoek een bekend: "Daar zijn ze!!!!" Het enorme ontvangstcomité bestaat uit naaste familie en vrienden die allemaal op een onchristelijk tijdstip zijn opgestaan om de vroege ochtend op Schiphol mee te maken. Het geheel wordt opgeluisterd door twee enorme posters van twee van onze reisfoto's en een "Welkom thuis". Welkom voelen we ons zeker. Minutenlang knuffelen volgt, kletsen, in de ogen kijken (soms door een waterig laagje heen...) en alles weer in zich opnemen. Wij hun en zij ons. De rugzakken voelen opeens als vreemde bagage, ze liggen door ons verlaten op een bagagekar, niet meer van belang. Koffie en thee bij een Schiphol koffiehoek en dan in meerdere auto's naar Buitenpost waar we met een grote groep eten, drinken en samen zitten in de tuin van André's ouders. Vervolgens nog een keer thuiskomen. We halen de sleutel op bij Anke die een jaar in ons huis heeft gewoond en doen de voordeur open. Raar. Een paar uur sjouwen en ronddwalen en het lijkt weer wat op thuis. Het zal tijd nodig hebben.

Het is voorbij, gebeurd, over en uit. Vanaf nu alleen nog foto's, verhalen en herinneringen en misschien een beetje veranderde André en Mariska, we zullen zien, jullie zullen het zien. 355 nachten op 116 slaapplekken, 5 landen, 590 uur in 114 bussen/vliegtuigen/treinen door Zuid-Amerika, € 17.000, één nephuwelijk, drie dozen souvenirs en kadootjes en heel veel bijzondere mensen, dieren en plekken.

Zoals het een groot project, een boek, een scriptie maar zeker ook een reis betaamt, volgt nu het dankwoord. We hadden het alleen wel gered, maar met jullie was het zeker waardevoller! Dankjewel familie en vrienden voor het geweldige afscheid en onthaal, bedankt trouwe lezers voor alle interactie op deze website in de vorm van berichten, hart-onder-de-riempjes, we-denken-aan-jullies en e-mails. Bedankt iedereen die we onderweg zijn tegengekomen en waar we een minuut, een uur, een paar dagen of langer mee hebben gepraat, gelachen, gewandeld, gefietst, gekaart, gewerkt, gegeten, gedronken en ons hebben verveeld!

Het is maandagochtend, de jetlag ebt weg (we hebben vannacht allebei ruim een uur wakker gelegen voordat er een tweede slaap kwam, vanochtend om half tien voelde het alsof het half zes was…), er staan dozen op zolder die uitgepakt moeten worden, lijstjes met regeldingen die moeten worden afgewerkt en uiteindelijk moet er weer iets van werk komen (we houden ons aanbevolen voor suggesties in de buurt van Groningen!!!). Grappig, opeens weer drie keer "moeten" in één zin...

Nu eerst een kop koffie,

Hasta la vista!

Mariska & André

Vanuit Groningen!!!!!!